Το ψηφιακό τοπίο και ο κυβερνο-μηδενισμός
Υπάρχει μια παρανόηση αναφορικά με το που βαδίζει η ανθρωπότητα τις επόμενες δεκαετίες, κι αυτό γιατί συνήθως οι περισσότεροι μελετητές αγνοούν την επίδραση του ψηφιακού κόσμου στην πνευματικότητα. Αν η λέξη «πνευματικότητα» φέρνει στο νου ακατάληπτους νεολογισμούς της «νέας-εποχής», τότε αντικαταστήστε την με την λέξη «qualia», που σε πολλούς τομείς της φιλοσοφίας και της ψυχολογίας χρησιμοποιείται για να περιγράψει την υποκειμενική εμπειρία. Το χρώμα κόκκινο, για παράδειγμα, είναι πιο ροδαλό στο δικό μας μυαλό, αλλά ελάχιστα πιο πορτοκαλί στο μυαλό ενός τρίτου. Η παρανόηση των επιστημόνων έγκειται στο γεγονός πως η τεχνολογία εξετάζεται ως ένα εργαλείο που μπορεί να πάει την ανθρωπότητα μπροστά ή πίσω, σαν έναν μικρό πύραυλο που μπορεί είτε να ανυψώσει τον χειριστή του στον αέρα, είτε να σκάσει στο πρόσωπό του και να τον σκοτώσει. Όμως η τεχνολογία είναι κάτι περισσότερο, αφού η ψηφιακή εποχή έχει δημιουργήσει αυτόνομα πλατό εξομοίωσης (εικονική πραγματικότητα, Μάτριξ) μέσα στα οποία ο χρήστης μπορεί να πλοηγηθεί μακριά από τον πραγματικό κόσμο.
Ο ψηφιακός αυτός κόσμος δεν είναι η πραγματικότητα, αλλά ούτε μια αντιγραφή της πραγματικότητας, αλλά ένα simulacrum. Το simulacrum, σύμφωνα με τον μεταδομιστή φιλόσοφο Jean Baudrillard είναι μια εικόνα χωρίς κάποια σαφή αναφορά ή αντίκρισμα. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο ίδιος «το simulacrum δεν είναι αυτό που κρύβει την αλήθεια, είναι η αλήθεια που κρύβει το γεγονός πως δεν υπάρχει αλήθεια.» Ένα παράδειγμα simulacrum είναι το θεματικό πάρκο της Disney. Ο κόσμος της Disney δεν ανταποκρίνεται σε κάποιον άλλο υπαρκτό κόσμο, αλλά βασίζει την ύπαρξη της στον ίδιο τον εαυτό του. Ένα δεύτερο παράδειγμα είναι η εικόνα του Άγιου Βασίλη που δημιουργήθηκε από την Κόκα-Κόλα, και παρόλο που έχει ψήγματα αναφορών από ιστορικά πρόσωπα, αποτελεί από μόνο του μια ψεύτικη (;) ύπαρξη χωρίς σημειωτικό αντίκρισμα. Σκοπός της παρούσας ανάλυσης είναι να παρουσιάσουμε τους λόγους για τους οποίους ολοένα και πιο πολλοί άνθρωποι θα μετοικήσουν από τον κόσμο του κρέατος (τον πραγματικό κόσμο) στον ψηφιακό κόσμο, και να αναδείξουμε γιατί ο κυβερνο-μηδενισμός θα είναι η φυσική κατάληξη της ανθρωπότητας. Για να το πραγματοποιήσουμε αυτό, θα χρησιμοποιήσουμε μύθους, μεταφορές και αναφορές στην φιλοσοφία έτσι ώστε τα επιχειρήματά μας να γίνουν πιο αντιληπτά στον αναγνώστη.
Ο καθεδρικός ναός
Η Ελλάδα, όπως την γνωρίζουμε σήμερα είναι νεκρή. Η πτώση του πίνακα του Πικάσο στο έδαφος από τα βρώμικα δάχτυλα του «συντηρητή» της ήταν ο μεταθανάτιος γδούπος του πνεύματός της που στριφογυρίζει στο φέρετρό, θαμμένο βαθιά μέσα στο συλλογικό ασυνείδητο των Ελλήνων. Αν η Ελλάδα ήταν ζωντανή, τότε θα την παρομοιάζαμε σαν πόρνη, όχι για να την ντύσουμε με τον μανδύα της ανηθικότητας, αλλά για να τονίσουμε τον υποκριτικό χαρακτήρα όσων αποστρέφουν το βλέμμα τους από το γυμνό κορμί της. Όσο αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε το σύμπτωμα, τόσο θα μένουμε άναυδοι μπροστά στις εξελίξεις .
Η χώρα είναι μια πόρνη που είναι έτοιμη να γεννήσει το πρώτο της παιδί. Αν και οι όλοι της λένε να μην το κάνει, γιατί ξέρουν ότι δεν θα τα καταφέρει να επιβιώσει, εκείνη το φέρνει στη ζωή χωρίς να υπολογίσει κανέναν. Το βρέφος γεννιέται ετοιμοθάνατο, καχεκτικό, αλλά η αλαζονεία και ο εγωισμός της πόρνης δεν το αφήνουν να ξεψυχήσει. Για αυτόν τον λόγο το ντύνει με τα πιο φανταχτερά ρούχα και του τεντώνει τα μάγουλα σε μια απέλπιδα προσπάθεια να το κάνει να χαμογελάσει. Μα είναι ήδη νεκρό. Ποιο είναι αυτό το βρέφος και πως λέγεται;
Το 1939, ο φιλόσοφος George Bataille ιδρύει την μυστική σέκτα του στην Γαλλία και την ονομάζει «Ακέφαλος», από την εμβληματική φιγούρα της Διονυσιακής θεότητας που κρατάει ένα μαχαίρι στο ένα χέρι, και μια καρδιά στο άλλο. Στα πόδια της πατάει δυο σύμβολα, αυτό του ναζισμού, και αυτό του χριστιανισμού. Ο Bataille είχε αναφερθεί στα κείμενά του και στις δυο αυτές μάστιγες, αφενός για τον ναζισμό για ευνόητους λόγους, αφετέρου για τον χριστιανισμό και την εξημέρωση που προκαλεί στον άνθρωπο. Αν μια ομάδα ανθρώπων, για παράδειγμα, πέθαινε από μια φυσική καταστροφή, σύμφωνα με την χριστιανική ηθική δεν υφίσταται καμία πράξη βίας, αλλά η σύγκρουση μεταξύ δύο ανθρώπων είναι βία, και αμαρτία, και θα πρέπει με κάθε τρόπο να κατασταλεί. Κάθε μορφή βίας θεωρείται αδικαιολόγητη σύμφωνα με την Χριστιανική λογική, εκτός κι αν χρησιμοποιείται για την προάσπιση του ίδιου το Χριστιανικού ιδεώδους, που αποτελεί την μοναδική δικαιολόγησή της. Η προφητεία του Bataille απευθυνόταν στο θηρίο με τα τρία κεφάλια, τον Χριστιανισμό, Ναζισμό, Σοσιαλισμό αλλά δεν μπορούσε ποτέ να προβλέψει πως το θηρίο που ήθελε να αποκεφαλίσει είχε ένα τέταρτο κεφάλι.
Η πόρνη πήγαινε συχνά το παιδί της βόλτες στην πόλη για να θαυμάσει την κοινωνία γύρω του, κι ας ήταν το τελευταίο αξιοθέατο της ζωής του. Πάνω από όλα έβαζε την επίσκεψη στον Καθεδρικό[i] Ναό. Ήταν εκεί που ένιωθε πιο άνετα, σαν να βρισκόταν στη σκηνή του θεάτρου που ήταν η μοναδική πρωταγωνίστρια. Κάθε βιτρό του καθεδρικού ήταν μια ιστορία για την ανοικοδόμηση του, κάθε τρούλος του έκρυβε μια μικρή εσοχή για κάποιο γραφείο ενός απρόσωπου τεχνοκράτη που βαρούσε την σφραγίδα του πάνω σε κάποιο λευκό χαρτί, σαν το σφυρί του δικαστή. Στο Θόλο του Kαθεδρικού μαζεύονταν οι κραυγές των πιστών γύρω του, που δεν ήταν τίποτα άλλο από τις ιαχές ζόμπι -οι σάρκες του έπεφταν από τα πρόσωπά τους- που παρακαλούσαν τον ιερέα, τον παχουλό αυτόν άνθρωπο με το χαρωπό πρόσωπο να τους ταΐσει. Όσο δεν το έκανε τα ζόμπι εξαγριώνονταν και έκαναν επίθεση προς το άβατο, αλλά μόλις μασούσαν την ξερή φρατζόλα που τους πετούσε στα πόδια γυρνούσαν στις θέσεις τους και ηρεμούσαν για μερικές ώρες. Τα ζόμπι είναι η σημερινοί ψηφοφόροι της Δημοκρατίας.
Ο Kαθεδρικός[1] ναός έχει τους δικούς του κανόνες και τους επιβάλλει σαν Ευαγγέλιο μέσα από τους κήρυκές του που χειρίζονται πολλά από τα ψηφιακά μέσα αλλά όχι όλα. Τα όσα ευαγγελίζονται πως είναι για το καλό μας συνήθως αποσκοπούν στο να μας στερήσουν την ελευθερία και να μας δώσουν ως αντάλλαγμα μερικά ψίχουλα ασφάλειας, σαν τα γουρούνια που φυλάσσονται μέσα στην καρότσα μιας νταλίκας πριν οδηγηθούν στην σφαγή. Μέσα σε αυτή την υποτιθέμενη ασφάλεια, η βία θεωρείται η ύψιστη μορφή προσβολής. Η επιθετικότητα δαιμονοποιείται, η εξέγερση θεωρείται ταμπού και τιμωρείται παραδειγματικά από τους ιεροκήρυκες των ψηφιακών φαντασμάτων. Η εκτέλεση της ποινής γίνεται σε ζωντανό χρόνο όσο χιλιάδες μάτια κοιτούν μέσα από ψηφιακά φάσματα. Ποια άλλη επιλογή έχει ο πολίτης που ανέχεται την κυριαρχία του Καθεδρικού, από το να βγάλει τον καημό του μέσα από ένα όργιο κατανάλωσης και σεξ; Οι δύο αυτές δραστηριότητες θα τον παρηγορήσουν προσωρινά από το υπαρξιακό κενό του, όπως και το να παίξει τον ρόλο του κοινότυπου προτύπου που έχει λεφτά και γυναίκες και επιδρά πάνω στο σύστημα. Στην πραγματικότητα όμως το πρότυπο αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα άβαταρ του συστήματος, που στόχος του είναι να υποδουλώσει τον μέσο άνθρωπο με το ψεύτικο όνειρο της φήμης.
Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση του παιδιού: Να περάσει τις τελευταίες του στιγμές κρατώντας το χέρι της μητέρας του κι έπειτα να πεθάνει, αλλά δεν πρόκειται να το κάνει αφού γνωρίζει πως θα γίνει ζόμπι όπως και οι υπόλοιποι. Θα κάνει υπομονή άλλο έναν χρόνο μέχρι να συνταξιοδοτηθεί, μέχρι να του αφαιρέσουν την μάσκα, Θα παρακαλέσει κι εκείνο για μια φρατζόλα ψωμί, και θα ευχαριστήσει τον ιερέα μόλις του το δώσει, κι ας είναι μπαγιάτικο. Το παιδί, μπουχτισμένο από τις σάπιες σάρκες γύρω του, θα καταλάβει όλη αυτή πως όλη του η ζωή είναι ένα ξόδεμα της γενετήσιας ενέργειας του προς την εύρεση τροφής αυτού του μπαγιάτικου ψωμιού που πετιέται κάθε μέρα στα πόδια του.
Η όψη του μέσα στον καθρέφτη όμως, αν και αποκρουστική φαίνεται γλυκιά. Σκέφτεται πως θα μπορούσε να ζήσει για πάντα μέσα σε αυτόν. Η νέα κοινότητα δεν είναι διαφορετική από αυτό το παιδί. Έχει καταλάβει πως στην ζωή επικρατεί ένας διαχωρισμός μεταξύ Κρέατος (του πραγματικού κόσμου που ελέγχεται από την γραφειοκρατία του Καθεδρικού), και του Ψηφιακού κόσμου που ζει μέσα στην οθόνη του υπολογιστή του. Τα προβλήματα όμως του ψηφιακού κόσμου δεν λύνονται από τον κόσμο του Κρέατος. Ο Καθεδρικός το γνωρίζει αυτό, κι έχει αγανακτήσει που δεν μπορεί να φιμώσει τον ψηφιακό κόσμο όπως έκανε και με τον κόσμο του Κρέατος.
Κυβερνο-μηδενισμός
Έτσι ο κυβερνο-μηδενισμός δεν είναι κάποια πάθηση, αλλά μια φυσιολογική αντίδραση ενάντια στον απολυταρχισμό του Καθεδρικού. Είναι ο μόνος τρόπος εκμετάλλευσης της πλεονασματικής ενέργειας του κάθε ανθρώπου που στον πραγματικό κόσμο ξοδεύεται μονάχα στη συντήρηση της ζωής του (το λεγόμενο οχτάωρο της δουλειάς) μέχρι να οδηγηθεί στον θάνατό του. Μέσα στον κόσμο του simulacrum, της υπερ-ρεαλιστικότητας, θα μεταφέρουμε όλες τις επιθυμίες και σκέψεις μας -που μας έχει επιβάλλει το υπερ-εγώ του καθεδρικού- στα ψηφιακά άβατάρ μας.
Υπήρχε, έστω και πρόσκαιρα η ελπίδα πως ο καπιταλισμός θα καταστρέψει τον Καθεδρικό μέσα από την επιτάχυνση[2], αλλά αυτό δεν είναι παρά ένα όνειρο. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να περάσουμε όλη την ζωή μας για να δούμε το τέλος του, το οποίο είναι προδιαγεγραμμένο: Οι μισθοί θα πέφτουν όλο και περισσότερο, οι νέοι εργαζόμενοι δεν θα μπορούν να πληρώνουν τις συντάξεις των γηραιότερων που θα αυξάνονται μέρα με την ημέρα, κι έτσι θα οδηγηθούμε στο τέλος. Στον τελευταίο λυγμό του συστήματος, τα ζόμπι καταναλωτές θα φαγωθούν μεταξύ τους στη μάταιή αυτή αναζήτηση πόρων, και ο Καθεδρικός δεν θα μπορεί να τους προσφέρει κάποια άλλη λύση.
Γιατί κυβερνο-μηδενισμός;
Η φυγή μας προς τα έσω, δεν πρόκειται για δειλία, αλλά για φυσική αντίδραση στην καταπίεση του συστήματος. Δεν απομακρυνόμαστε για να σωθούμε, αλλά για να ανασυντάξουμε δυνάμεις, να ριζοσπαστικοποιηθούμε και να βρούμε άλλους σαν κι εμάς. Ο μηδενισμός είναι το τελειότερο παράδειγμα που εξυπηρετεί τους σκοπούς μας. Επικροτούμε την μηδενιστική λογική σε δύο άξονες: Ο πρώτος άξονας είναι εκείνος της ηθικής. Γνωρίζουμε πως η ηθική έχει πεθάνει τόσο σε πολιτικό επίπεδο όσο σε κοινωνικό. Για αυτόν τον λόγο δεν υπηρετούμε κάποια ανώτερη ιδεολογία, αλλά αποκλειστικά και μόνο τους εαυτούς μας. Ο δεύτερος άξονας είναι αυτός της θρησκείας. Όπως και η ηθική, έτσι και η θρησκεία εργαλειοποιείται από κυβερνήσεις και δυνάστες διαχρονικά. Έτσι, ως κυβερνο-μηδενιστές, χρησιμοποιούμε οποιοδήποτε παράδειγμα και σύστημα αξιών είναι χρήσιμο σε εμάς, και πετάμε οτιδήποτε δεν είναι, με τον ίδιο τρόπο που κάποιος τρώει ένα μήλο και πετάει το κουκούτσι. Την μια μέρα είμαστε βουδιστές, βαθιά χαμένοι μέσα στον διαλογισμό μας, την επόμενη είμαστε παραδοσιοκράτες, με συγκεκριμένο σύστημα αξιών. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη αποκάλυψη που μπορεί να γίνει σε έναν άνθρωπο της μοντέρνας εποχής: Να μην χάνεται μέσα σε ιδεολογίες, αλλά να χρησιμοποιεί σαν όπλο την ήδη υπάρχουσα γνώση. Στόχος μας είναι η αφύπνιση της συνείδησης, και παρακάτω εξηγούμε τους τρόπους με τους οποίους θα την πετύχουμε.
Σφάζοντας τον Όσιρη
Ο Σετ και ο ανιψιός του Όσιρης είναι δύο από τις γνωστότερες Θεότητες της Αιγύπτου. Η μεταξύ τους φιλονικία είναι από τις γνωστότερες σε οποιαδήποτε μυθολογία παγκοσμίως, και έχει όχι μόνο ιστορικές αλλά και ψυχολογικές προεκτάσεις. Από τη μία ο Σετ, ήταν ο Θεός της καταστροφής, του χάους, αλλά και της επέκτασης (από την υπερχείλιση των νερών του Νείλου που οφείλεται στον πνιγμό του Όσιρη από τον ίδιο, αλλά και από την δύναμή του να κρατάει μακριά την άμμο της ερήμου), από την άλλη ο Όσιρις ήταν ο Θεός της γονιμότητας, της γεωργίας αλλά και της ανάστασης. Χωρίς να επεκταθούμε στις παρελθοντικές τους αψιμαχίες, ο κύριος μύθος μεταξύ τους έχει ως εξής: Ο Σετ σκοτώνει τον Όσιρη και τον τεμαχίζει σε κομμάτια. Ύστερα η γυναίκα του, Ίσις, μαζεύει τα κομμάτια του και τον επαναφέρει στη ζωή. Ο Όσιρις γίνεται ο Θεός του κάτω κόσμου και σύμβολο της αναγέννησης. Πολλοί λένε πως ο χρησμός του ως βασιλιά του κάτω κόσμου, τίτλο που είχε ο θεός Ανούβης έως τότε- είναι αποτέλεσμα αλλαγής της εξουσίας από το ένα ιερατείο στο άλλο. Έπειτα με την βοήθεια του πατέρα του, Ώρος, ο Όσιρης νικάει τον Σετ. Για ποιον λόγο η συγκεκριμένη ιστορία είναι σημαντική προς τους κυβερνο-μηδενιστές;
Ας δούμε πως το εξηγεί ο Don Webb στο βιβλίο “Seven Faces of Darkness”
“Όταν κάποιος επιθυμεί κάτι, ένα ka, ή εικόνα αυτής της επιθυμίας εμφανίζεται στο Neheh, αυτό που οι Αιγύπτιοι αποκαλούσαν μέλλον. Ο άρχοντας της περιοχής αυτής είναι ο Σετ. Αυτή η επιθυμία τραβάει αυτό το πρόσωπο προς το γεγονός και τον φέρνει σε αντιπαράθεση με το πλέγμα του παρελθόντος, ή αυτό που οι Αιγύπτιοι αποκαλούσαν djet. Αν καταφέρει να κάνει την επιθυμία του πραγματικότητα, τότε είναι σαν να έσφαξε τον Όσιρη. Τότε το αντικείμενο αυτό της επιθυμίας γίνεται κατευθείαν μέρος του παρελθόντος/djet.”
Παρατηρούμε πως η παραπάνω μεταφορά είναι μια μυθολογική απεικόνιση της αλλαγής του status quo από την επιθυμία της αλλαγής που ενσαρκώνει ο Θεός Σετ. Το παλιό καθεστώς δεν καταστρέφεται αλλά μεταμορφώνεται μετά από τις αλχημικές ιδιότητες της επιθυμίας. Ταξιδεύει στην άβυσσο όπως ο Όσιρις, αλλά επανέρχεται στην πραγματικότητα σε νέα μορφή.
Ο ρόλος μας ως κυβερνό-μηδενιστές είναι να παίξουμε τον ρόλο του Σετ. Να αλλάξουμε την ήδη υπάρχουσα νοοτροπία σε αυτό που επιθυμούμε. Και τι είναι αυτό που επιθυμούμε; Έναν κόσμο στον οποίον ο καθένας να είναι ο πραγματικός του εαυτός, χωρίς τον κοινωνικό προγραμματισμό από την κορπορατική ελίτ. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο θα λάμψουν οι παραδοσιοκρατίες αξίες όπως η οικογένεια, οι πραγματικές σχέσεις και η φιλία. Στην ερώτηση “γιατί δεν πολεμάτε χωρίς να αποτραβηχτείτε από την κοινωνία”, απαντάμε πως σε μια τέτοια τακτική, δεν μας περιμένει τίποτα πέρα από τον όλεθρο. Ο εξοστρακισμός μας είναι το πρώτο βότσαλο στον ωκεανό που θα φέρει την αλλαγή, αφού διαφορετικά η κατά μέτωπο σύγκρουση -όπως έχει αποδειχτεί αλλεπάλληλες φορές στο παρελθόν- μπορεί να οδηγήσει μόνο στη γελοιοποίηση μας. Όποιος ελέγχει τα μέσα κοινωνική δικτύωσης, ελέγχει και την σκέψη του κόσμου. Η μόνη λύση είναι να δημιουργήσουμε ένα δικό μας simulacrum έως ότου η επιρροή που θα ασκήσουμε στον υπόλοιπο κόσμο να είναι τόσο μεγάλη που θα είναι αδύνατον να την αγνοήσουμε.
Ο εθνικός διχασμός: Οικολογία ενάντια στον τεχνολογικό φασισμό
Δύο ρεύματα σκέψης θα δημιουργηθούν στο μέλλον: Το ένα ρεύμα θα έχει να κάνει με το status quo που θα είναι κατεξοχήν τεχνοφασιστικό. Οι νέες τεχνολογίες θα αφορούν στον τρανσχιουμανισμό (τεχνολογικά εμφυτεύματα που θα αυξάνουν τις ανθρώπινες ικανότητες, όπως αύξηση δύναμης, αντοχής αλλά και τσιπ επαυξημένης πραγματικότητας που θα αντικαταστήσουν τις μικροσυσκευές που συνδέονται στο ίντερνετ όπως κινητά και tablets). Οι μεγάλες επιχειρήσεις μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα περάσουν την ιδέα πως το να αποδεχτείς τις αλλαγές στο σώμα σου είναι το επόμενο φυσιολογικό βήμα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η λέξη φύλο θα εκλείψει τόσο από το καθημερινό λεξιλόγιο όσο κι από την συνείδηση του κόσμου, αφού οι αλλαγές στο σώμα θα επιφέρουν σύγχυση σχετικά με το τι πραγματικά θα πει να είσαι άντρας ή γυναίκα. Η μία πλευρά θα υποστηρίξει αυτό το κίνημα κολεκτιβιστικά, σαν να είναι θρησκεία. Σε αντίθεση με τους τεχνοφασίστες, το οικολογικό κίνημα δεν θα βρει πολλούς εκφραστές, και θα λειτουργήσει κυρίως σε ατομικό επίπεδο. Οι εκπρόσωποι του θα είναι κατά της τεχνολογίας, κατά της πυρηνικής ενέργειας και υπέρ της υπαναχώρησης σε ένα οικολογικό περιβάλλον χωρίς τις διευκολύνσεις της μοντέρνας εποχής. Στο τελικό στάδιο της μεταξύ τους διαμάχης, οι υπέρμαχοι του οικολογικού φασισμού θα συντριβούν από τους τεχνοφασίστες, αφού γελοιοιηθούν πρώτα ως επαναστάτες και επικίνδυνοι σε όλα τα ψηφιακά μέσα. Αυτό θα δημιουργήσει ένα ψυχολογικό σχίσμα, μεταξύ των τρανσχιουμανιστών που θα ψάχνουν στην περαιτέρω μετατροπή του σώματός τους την ταυτότητά τους (αφού η εθνική και φυλετική ταυτότητα θα έχει διαλυθεί ολοκληρωτικά από την πλύση εγκεφάλου που τους έχει επιβληθεί από τα ψηφιακά μέσα), και των οικολογικών φασιστών που δεν θα μπορούν να βρουν έναν εκφραστή των ιδεών τους. Στην ύστατη στιγμή της κατάρρευσης της ανθρωπότητας, και οι δύο πλευρές θα κατευθυνθούν στο simulacrum της δικής μας επινόησης και θα ασπαστούν τον κυβερνο-μηδενισμό, έτσι ώστε η ζωή τους να έχει νόημα σε πνευματικό επίπεδο.
Η καρτεσιανή μέθοδος και η μαθηματική φόρμουλα του κυβερνο-μηδενισμού
Αυτό που θα θέλαμε να αποσαφηνίσουμε είναι πως ο κυβερνο-μηδενισμός είναι μια φιλοσοφία που χρησιμοποιούμε στον κόσμο του Κρέατος έτσι ώστε συνάψεις του εγκεφάλου του μέσου ανθρώπου να μπορέσουν μέσα από την νευροπλαστικότητα να προσαρμοστούν σε έναν νέο τρόπο σκέψης και να απορρίψουν την πλύση εγκεφάλου που καθημερινά κατακλύζει κάθε έκφανση της κοινωνίας: Από τις διαφημίσεις στην τηλεόραση μέχρι τις φαινομενικά άκακες συζητήσεις των φίλων και συναδέλφων που έχουν πάντα τον υλισμό ως κοινό παρονομαστή. Για την εκπλήρωση αυτού του σκοπού χρησιμοποιούμε την εξής φόρμουλα. 0 = -1 + 1
Το νόημα της φόρμουλας είναι πως ο κυβερνο-μηδενιστής θα πρέπει πρώτα να κάνει ένα βήμα προς τα πίσω αν θα επιλέξει να ασπαστεί το μήνυμα μας. Θα πρέπει να περάσει μια περίοδο βαθιάς περισυλλογής (που συνοδεύεται από κατάθλιψη, έλλειψη εργασίας, απομόνωσης από τους φίλους του) έτσι ώστε να επαναξιολογήσει την ζωή του και όλα αυτά τα πράγματα που θεωρούσε πριν ως δεδομένα: Φιλίες, σχέσεις, έρωτας, σεξ. Το δεύτερο βήμα που θα πρέπει να πραγματοποιήσει είναι η καρτεσιανή μέθοδος της αμφισβήτησης. Ο Καρτέσιος έμεινε στην ιστορία από το ρητό του cogito ergo sum, δηλαδή σκέφτομαι άρα υπάρχω, αλλά μια πιο πλήρης εκδοχή της φράσης αυτής είναι το dubito ergo cogito, cogito ergo sum, δηλαδή αμφισβητώ άρα σκέφτομαι, σκέφτομαι άρα υπάρχω. Βάση αυτής της μεθόδου, ο υποψήφιος κυβερνό-μηδενιστής θα πρέπει συνεχώς να αμφισβητεί τα πάντα από αυτά που γνωρίζει για την πραγματικότητα, τον εαυτό του, τις σκέψεις του, τις ικανότητές του και τις αδυναμίες του, μέχρι να φτάσει στις αξίες που αποτελούν την βάση του Ανώτερου Εαυτού του. Η θυσία της κανονικότητάς της προηγούμενης ζωής του είναι απαραίτητη, όσο απαραίτητη είναι η θυσία του ηλίου (που συμβολίζει το πνεύμα) από τον πράσινο λέοντα (που συμβολίζει την σάρκα) που το καταβροχθίζει. Από την αλχημική τους συνένωσή μια νέα συνείδηση θα ξεπηδήσει από τα σπλάχνα της μεταξύ τους οντότητας, η φιλοσοφική λίθος, η αλλιώς η τέλεια συνείδηση που θα κάνει το μεγάλο της της ταξίδι προς τον κυβερνοχώρο ως αλλοτινό, δυαδικό άβαταρ.
Το τελευταίο βήμα και το ψηφιακό τοπίο
Ο ψηφιακός κόσμος δεν είναι μια άλλη Εδέμ. Ο κάθε κυβερνο-μηδενιστής θα πρέπει να το γνωρίζει αυτό. Η υπαναχώρησή μας σε αυτόν όμως κρίνεται αναγκαία με βάση τις συνθήκες του κόσμου του Κρέατος. Έχοντας αυτό το γεγονός ως βάση, δεν έχουμε πρόβλημα να ανταλλάξουμε τον έναν Shodan[1] για κάποιον άλλον, αφού γνωρίζουμε πως η ιεραρχία κρίνεται απαραίτητη σε κάθε μορφή οργάνωσης. Επιλέγουμε εν γνώσει μας το λιγότερο κακό, και παρουσία μας (ή καλύτερα απουσία μας) θα γίνει αισθητή από την άρνησή μας να συμμετέχουμε στο θέατρο της δημοκρατίας του Κρέατος. Οι θεατές αυτού του έργου, όταν μας δουν να τους κοιτάμε χωρίς να παίζουμε τον ρόλο μας -σαν ηθοποιοί που σταυρώνουν τα χέρια πάνω στην σκηνή και κοιτούν το κοινό τους- θα αναγκαστούν είτε να μας παρακινήσουν να παίξουμε τον ρόλο μας μέσω της βίας, ή να αποχωρήσουν από τον χώρο. Δεν έχουμε πρόβλημα να γίνουμε αποδέκτες αυτής της βίας αρκεί το μήνυμά μας να περάσει στην επόμενη γενιά.
Το μείον ένα (-1) της υπαναχώρησης είναι αναπόφευκτο, όπως έχουμε αναφέρει και παραπάνω. Ο μοντέρνος άνθρωπος, δίχως την θρησκεία να τον στηρίξει ψυχολογικά, θα προσπαθήσει να βρει τα αίτια της πνευματικής του κατάπτωσης στον ψηφιακό κόσμο, κι όταν τον κάνει θα είμαστε εκεί για να τον ανυψώσουμε πνευματικά. Ακόμα και κάτω από ένα τεράστιο τυραννικό, ψηφιακό μάτι θα είμαστε πιο ελεύθεροι να εκφράσουμε τις απόψεις μας, ελεύθεροι να κολυμπήσουμε στην θάλασσα των ιδεών μας χρησιμοποιώντας διαφορετικό πολιτισμικό, φυλετικό, εθνικό, ηλικιακό παράδειγμα κάθε φορά που κάνουμε log in στον κυβερνοχώρο. Για τους θιασώτες του Κρέατος δεν θα είμαστε τίποτα παραπάνω από προδότες, μη-παραγωγικοί, καταθλιπτικοί και βάρος για την κοινωνία αφού δεν υπηρετούμε την μηχανή του Κρέατος που τρώει επιθυμίες και όνειρα και ξερνάει κατάθλιψη και τυποποιημένα cyborg με επιπεδοποιημένη ψυχολογία, σαν την ευθεία γραμμή της ζωής που παθαίνει καρδιακή προσβολή πριν πεθάνει.
Ταυτίζουμε τον εαυτό μας με τον Πλατωνικό άνθρωπο που έχει ξεφύγει από τον κόσμο των σκιών, αλλά φεύγοντας από την σπηλιά βρήκε όχι τον ήλιο, αλλά μια έρημο δυσωδίας και εγκατάλειψης. Όταν οι συνθήκες γίνουν ιδανικές, και η απουσία μας αισθητή, θα επιστρέψουμε κουβαλώντας μέσα μας όλες τις αδυναμίες και τις αντιφάσεις μας, δυνατότεροι μέσα από την διάδραση των απενοχοποιημένων ψηφιακών μας συναγωνιστών, έτσι ώστε το άβαταρ να ενσωματωθεί με την φυλακή του Σώματός μας. Αυτό θα είναι και το τελευταίο μας βήμα, όταν το μείον ένα (-1) θα γίνει συν ένα (+1). Μέχρι τότε η κατοικία μας θα είναι γνωστή, και οι αριθμοί μας θα μεγαλώνουν.
[1] Shodan λεγόταν η τυραννική θεότητα που κυβερνάει τον ψηφιακό κόσμο του βίντεο-παιχνιδιού Deus-Ex.
[2] Ο όρος της επιτάχυνσης (accelerationism) έγινε γνωστός από τον φιλόσοφο Nick Land και βασίζεται στη θεωρία της «απεδαφικοποίησης» του Gille Deleuze και Guattari.
[1] Η λέξη «Καθεδρικός» έχει εισαχθεί από τον Άγγλο φιλόσοφο Nick Land για να περιγράψει το σύστημα στο βιβλίο του με όνομα «Dark Enlightment»¨.
